Δεν υπάρχει ανάγκη για ναούς, δεν υπάρχει ανάγκη για περίπλοκες φιλοσοφίες. Ο εγκέφαλος και η καρδιά μου είναι οι ναοί μου, η καλοσύνη είναι η φιλοσοφία μου

Σωκράτης

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

People are strange...

Όταν ξύπνησα την 17η Απριλίου δεν άργησα να μάθω για τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου. Αν αναλογιστείς ότι κατοικώ στην συνοικία που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του φαντάζει λογικό.

 Λοιπόν δεν θέλω να επεκταθώ πάνω στο θέμα της μουσικής ή του βίου του γνωστού τραγουδιστή διότι δεν μπορώ να έχω άποψη αφού ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν του. Θέλω όμως να κατανοήσω την περίεργη αυτή συμπεριφορά των ανθρώπων τριγύρω. 

Των ανθρώπων που ενώ δεν ήξεραν το όνομα του μέχρι της 16/4 και αν τον έβλεπαν στον δρόμο θα τον κοιτούσαν περίεργα λόγω του εκκεντρικού του στυλ και αν τους συναντούσες θα προσπαθούσαν να σε πείσουν ότι άκουγαν χρόνια τον Παπάζογλου .

Δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω γιατί όλοι οι τελειωμένοι σκυλάδες ,ραπάδες ,ροκάδες κτλ άκουγαν συνέχεια τραγούδια του και τα ανέβαζαν στο facebook με σχόλια δίπλα του τύπου " ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ". 

ΡΕ ΦΙΛΕ...ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ; ΤΟΝ ΗΞΕΡΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΧΘΕΣ;;;

 ΜΕΧΡΙ ΧΘΕΣ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕΣ ΓΙΑ ΣΑΚΗ!!!

Ο κάθε άσχετος προσπαθούσε να διεκδικήσει ένα μερίδιο της δόξας του τραγουδιστή ώστε να νιώσει ο ίδιος υπερήφανος με κάτι για το οποίο δεν έχει να κάνει με αυτόν, με την πρόφαση ότι τον ακούει χρόνια,ότι κατάγεται από την ίδια γειτονιά και ότι τον είχε δει 5-6 φορές στον δρόμο.

Στην πραγματικότητα όμως απολάμβανα να βλέπω τον κάθε καραγκιόζη να επιβεβαιώνει όλο το σκεπτικό μου και να παίρνει μέρος στον άτυπο αγώνα "Μάθε όσα περισσότερα τραγούδια του Παπάζογλου μπορείς μέχρι να σταματήσουν οι γύρω σου να μιλάνε για αυτόν" .Είμαι σίγουρος πως αυτοί που τους παρακολουθούσαν το διασκέδασαν πραγματικά!

Σε κανένα σημείο το παραπάνω άρθρο δεν αναφέρεται σατυρικά ή προσβλητικά στον Νίκο Παπάζογλου απλά θέλει να σατυρίσει τους "σφετεριστές" της μεταθανάτιας δόξας του την οποία δεν έχει ανάγκη ο συγκεκριμένος τραγουδιστής για να γίνει πιο δημοφιλής, αλλά την παίρνει διότι αυτού του είδους η δόξα είναι χαρακτηριστικό των πραγματικών καλλιτεχνών. Καλό ταξίδι Νίκο Παπάζογλου.......

Εις το επανιδείν...
Inkognitos

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ-DEBTOCRACY

Το άρθρο αυτό αφορά στο μείζον επίκαιρο ζήτημα που λέγεται ΚΡΙΣΗ, με αφορμή ένα νέο ντοκυμαντέρ ελληνικής παραγωγής στην όποια συνέβαλαν εθελοντικά ο απλός κόσμος για να καλυφθούν τα λειτουργικά του κόστη.

Ουσιαστικά ο θεατής δηλαδή αποτέλεσε τον παραγωγό σε μία προσπάθεια ενημέρωσης του ελληνικού λαού για το τι πραγματικά συμβαίνει με την ελληνική οικονομική κρίση και το τι μπορεί να αλλάξει και πώς;

Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο το χρέος αυτό και η εξαθλίωση που βιώνουμε και θα βιώσουμε σε πολύ πιο τραγικό βαθμό (αν δεν αντιδράσουμε) ΜΑΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΑΝ.
Παρόλα αυτά μέσω μιας τεράστιας προπαγάνδισης τραγελαφικών επιχειρημάτων προσπαθούν να μας πείσουν ότι αυτό που φταίει είναι το DNA μας. Η τεμπελιά , η ανευθυνότητα και η διαφθορά βρίσκεται στο γενετικό υλικό όσων γεννιούνται εντός των ελληνικών συνόρων . ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ και μας έχουν κάνει να φάμε το παραμύθι τους και να κατηγορούμε τους εαυτούς μας για ότι συμβαίνει σήμερα σε αυτή την χώρα.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι και η αλήθεια τους απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα.

Το παρακάτω ντοκυμαντέρ ονομάζεται ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ (DEBTOCRACY), δίνει μία εικόνα της κατάστασης και θίγει το θέμα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ εντός και εκτός των συνόρων , δίνοντας μία ιδέα για το τι συνέβει σε κάποιες άλλες χώρες ποιες ήταν οι ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ και ποιες οι ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ των άλλων λαών.




Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Ο Έλληνας Πολιτικός (γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης στην Καθημερινή

H απέχθεια του Ελληνα πολίτη για τους πολιτικούς αυξάνεται τελευταία κατακόρυφα, καθώς η κρίση που μας μαστίζει οξύνεται. Η αιτία της απέχθειας επικυρώνεται καθημερινά από λόγια και έργα πολιτικών, που δείχνουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι απλώς δεν συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων μας, αλλά φέρονται σα να μην έχει καταλάβει καν ότι υπάρχουν. Οι νοήμονες πολίτες απορούν: είναι δυνατόν να μη συνειδητοποιούν οι πολιτικοί το τι συμβαίνει; Δεν βλέπουν τον γκρεμό που οδηγούμαστε; Υστερούν μήπως βιολογικά, είναι διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως βλέπουν, αλλά εθελοτυφλούν;


Βέβαια, η περιγραφή των χαρακτηριστικών
του είδους «σύγχρονος Ελληνας πολιτικός» δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι άνθρωπος μέσης (και κάτω) νοημοσύνης, αλλά κουτοπόνηρος, αμβλυμένης ηθικής αντίληψης, ημιμαθής (όταν δεν είναι εντελώς αμαθής), πολιτιστικά και πολιτισμικά υπανάπτυκτος. Αν έχει πτυχίο πανεπιστημίου, μάλλον το πήρε χαριστικά, ως στέλεχος φοιτητικής νεολαίας, ενώ αν δηλώνει κάποιο επάγγελμα, είτε δεν το άσκησε ποτέ, είτε -αν το άσκησε, λιγουλάκι- κινήθηκε στον πάτο του. (Αν, για παράδειγμα, δηλώνει οδοντίατρος, δεν θα του εμπιστευόμασταν σε καμία περίπτωση τα δόντια μας.) Τι τον οδήγησε λοιπόν στο αξίωμά του; Μήπως του χάρισε η Φύση αρχηγικό τάλαντο, πρωτογενή ηγετική ιδιοφυΐα; Μπα, ούτε αυτό. Είναι κοινός τόπος ότι οι περισσότεροι πολιτικοί θα τα θαλάσσωναν στο τιμόνι και μιας μικρής ιδιωτικής επιχείρησης, κι αν κάποιοι θεωρούνται «επιτυχημένοι» επί κεφαλής υπουργείων, αυτό οφείλεται μόνο στην ιδιότυπη πολιτική παραλλαγή του νόμου της άνωσης, που θέλει τα ελαφρότερα στοιχεία στην επιφάνεια, προτιμώντας τους φελλούς από τον χρυσό.

Είναι λοιπόν απορίας άξιον
. Με τέτοια χάλια, πώς έχουν οι άνθρωποι αυτοί τη διαχείριση των κοινών μας; Δεν είναι παράλογο; Τρελό; Δυστυχώς όχι, είναι λογικότατο. Γιατί οι πολιτικοί μας έχουν μια σημαντική διαφορά απ' όλους εμάς, μιαν ικανότητα στην οποία μας βάζουν όλους κάτω - και δεν αστειεύομαι. Για να τη βρούμε, αρκεί να αναρωτηθούμε: ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων των μελών του Κοινοβουλίου; (Αντε, για να σας βοηθήσω, εξαιρώ τους βουλευτές Επικρατείας.) Μα, φυσικά, ότι έχουν εκλεγεί. Να λοιπόν η λύση του προβλήματος, τόσο απλή: αυτό που διαφοροποιεί τους πολιτικούς από τους υπόλοιπους Ελληνες είναι ότι ξέρουν να εκλέγονται.

Α ναι! Γιατί στο ελληνικό Κοινοβούλιο
δεν μπαίνεις στην τύχη. Πρέπει να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα: πρώτο, ρουσφέτια, ατομικά και ομαδικά· δεύτερο, χάρες, σε ανθρώπους με γερό πορτοφόλι, που χρηματοδοτούν την προεκλογική σου εκστρατεία· και τρίτο να τάζεις λαγούς με πετραχήλια, εν πλήρει επιγνώσει ότι δεν θα μπορέσεις να τους προσφέρεις - και χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό για την ασυνέπεια. Είναι μια τέχνη να τα κάνεις όλα αυτά καλά. Αυτήν επαγγέλλονται οι πολιτικοί μας για να αποκτούν τα προς το ζην - ή και το ευ ζην, αναλόγως την ικανότητα. Οπως όλες οι τέχνες, βοηθιέται από την έμφυτη κλίση, συχνά γενετικά μεταβιβαζόμενη, και τελειοποιείται με μακρόχρονη μαθητεία.

Την τέχνη του εκλέγεσθαι την κατέχουν, λοιπόν, οι πολιτικοί μας άριστα. Το πρόβλημα είναι ότι είναι η μόνη τέχνη που κατέχουν. (Εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά είναι ελάχιστες.) Και έτσι σήμερα, στην κρίση, το μόνο που κάνουν οι καημένοι είναι να προσπαθούν κι αυτοί να επιβιώσουν, ασκώντας, αντανακλαστικά σχεδόν, την τέχνη τους: ρουσφέτια, χάρες, υποσχέσεις. Οπότε, τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, των περισσότερων υπουργών και ενίοτε του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένων (Ελληνες πολιτικοί είναι κι αυτοί), αντί να εφαρμόζουν τη στρατηγική εξυγίανσης οικονομίας και κράτους που οι ίδιοι έχουν εξαγγείλει, την αντιστρατεύονται παντί τρόπω, με λαϊκίστικες θέσεις και πράξεις. Και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντί να υπερθεματίζουν στην ίδια στρατηγική, που εκφράζει λίγο - πολύ τις αξίες που έπρεπε από θέση να πρεσβεύουν, λαϊκίζουν κι αυτοί αισχρά, τάζοντας να τα «δώσουν όλα», κι ας ξέρουν ότι δεν έχουν τίποτε. Κι όσο για τους «επαγγελματίες επαναστάτες» της Αριστεράς, αυτοί πασχίζουν να διακονήσουν όσο καλύτερα μπορούν τον παλαιολιθικό λαϊκισμό του κόμματος, ώστε να μείνουν στο μισθολόγιό του - αριστεροί γαρ, εξαρτούν την προσωπική ευδαιμονία από του ευρύτερου σχηματισμού.

Φυσικά, όπως ο έμπορος ναρκωτικών
δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον χρήστη, έτσι κι ο κακός πολιτικός δεν υπάρχει χωρίς τον κακό πολίτη. Αυτούς τους πολιτικούς τους φτιάξαμε εμείς. Είναι οι ιερείς της θρησκείας του χειρότερου εαυτού μας, του εαυτού που μας οδήγησε στην κρίση. Αυτό αρχίζουμε πια, οι περισσότεροι, να το καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι αργά. Οι ιερείς καλόμαθαν, καλόκατσαν, κι αρνούνται να το κουνήσουν, υπερασπίζοντας, ο καθένας με τον τρόπο του, το κοινό τους συμφέρον: να μη χάσουν τη δουλίτσα τους, του επαγγελματία Ελληνα πολιτικού.

Πρέπει άρα να μας γίνει συνείδηση ότι το συμφέρον της χώρας και το συμφέρον της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτικών της είναι αυτή τη στιγμή σε διαμετρική αντίθεση. Η λύση όμως δεν είναι να τους πετάμε γιαούρτια. Είναι να πάψουμε να εκχωρούμε τις τύχες μας σε πρόσωπα φύσει ακατάλληλα να τις διαχειριστούν. Ή, με άλλα λόγια, να ωριμάσουμε.



Πηγή: Καθημερινή

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Οι 300 εκλεκτοί του Έλληνα ψηφοφόρου.


Αυτό ήταν το πρόβλημα της Ελλάδας ότι δεν πληρωνόταν αρκετά τα καμάρια μας! 200 ευρώ τηλέφωνο τον μήνα ούτε για 1 ώρα την ημέρα ροζ γραμμές δεν είναι αρκετά, 52 αεροπορικά εισιτήρια είναι κάτι το απάνθρωπο. Η μοναδική φορά που υπάρχει ολομέλεια της βουλής είναι όταν ψηφίζεται η αύξηση των μισθών σας. Είστε το λιγότερο...ΣΙΧΑΜΕΝΟΙ !!!

ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ


Ψήφος : Ένας φάκελος που ρίχνουμε μέσα σε ένα μεγάλο κουτί. Συνήθως διαλέγουμε που θα την δώσουμε είτε με αμπεμπαμπλομ, είτε γιατί μας παρακάλεσε η κυρά Κούλα να ψηφίσουμε την κόρη της, είτε γιατί μας υποσχέθηκαν ότι θα βάλουν το μισό μας σόι στο δημόσιο, θα μας διπλασιάσουν την σύνταξη, θα μας φτίαξουν πισίνα στην ταράτσα και θα μας φέρουν την Πάμελα Άντερσον για πριβέ σόου. Όσο για τα κομματόσκυλα-φερέφωνα............

ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ ΤΩΡΑ ΤΑ 090* ΤΩΝ 300 ΜΑΛΑΚΕΣ!



Εις το επανιδείν,
Inkognitos

*ροζ τηλέφωνα